Onze interactie met technologie evolueert op een natuurlijke wijze, van tastbaar naar niet-tastbaar
en van 2D naar 3D. Van points en clicks over aanraakschermen en swipes naar virtuele interfaces en
gestures. Maar wat ligt aan de basis van deze evolutie?

We keren even terug in de tijd. De jaren ’90, de mens maakt kennis met een nieuwe geconnecteerde
wereld: het internet. We leren omgaan met computers en de muis en maken de transitie van
tekstuele commando’s naar de eerste grafische interfaces.

Fast forward naar 2007: enter de iPhone. Hoewel smartphones al langer bestonden, was het de
iPhone die een nieuwe designtaal introduceerde die ook massaal werd aangenomen door
consumenten en gekopieerd werd door andere producenten. Pinchen, zoomen en swipen voelden
initieel nog erg onnatuurlijk aan maar amper enkele jaren later was het al de standaard.
Nieuwe interactiemogelijkheden krijgen dus snel vorm, maar hoe gaat dat dan verder? Is je lichaam
dan de controller bij nieuwe technologieën als Augmented en Virtual Reality? Werken de
interactietalen die we kennen van de desktop en mobile apps ook voor deze technologieën, of
hebben we een nieuwe taal nodig?

Gebruikers worden in elk geval steeds meer centraal geplaatst, een onmiskenbare en nuttige
evolutie maar tegelijk is er een change in mindset die zich aandringt. Omdat we een 2Dreferentiekader hebben opgebouwd wat interactie met technologie betreft, hebben we moeite dit
kader te doorbreken.

Eigenlijk leiden we met z’n allen een beetje aan het ‘horseless carriage syndrome’. Dat syndroom
illustreert dat je vasthoudt aan conventies die voorheen golden maar eigenlijk niet meer van
toepassing zijn. De allereerste auto’s leken immers heel erg op koetsen zonder paard. Hoewel een
paard niet meer nodig was, werd de bestuurder nog steeds op een hoogte gepositioneerd die hem
toeliet over een paard heen te kijken.

Om van onze gemotoriseerde koets een auto te maken, moeten we het 2D-denken loslaten bij de
conceptualisatie van technologische oplossingen. Hoe we dat doen? Blijf nog even in de auto zitten,
een voorbeeld zal al heel wat verduidelijken.

Stel jezelf je GPS voor, een frequent gebruikt 2D-vlak in onze 3D-wereld. Handig, maar alsnog heel
beperkt in nut. Het scherm is vaak te klein, weinig gebruiksvriendelijk en zo gepositioneerd dat het
schermpje je toch een beetje van de weg afleidt. Hier zou een intelligente AR-projectie met
wegmarkeringen en instructies over het wegdek heen heel wat intuïtiever en efficiënter kunnen
werken. En vooral: veiliger!

En dat is waar het uiteindelijk om draait: technologie die ons ondersteunt, efficiënter en beter
maakt, onze productiviteit verhoogt, zowel op het werk als in het dagelijkse leven